ogalego.eu 
Anxo González Guerra
//Vitoria Ogando Valcárcel catedráticos de galego xubilados

Exemplo de tradución dun texto do castelán ao galego. Feito en xullo 2018


Ramón Reboiras, El País, 19-11-2010
Acabo de leer Todo é silencio de Manuel Rivas y todavía un vendaval de salitre del noroeste agita mis recuerdos de un país del que cada vez estoy menos seguro de conocer, aunque cada escena de la novela, cada personaje, cada parábola, tiene que ver con eso que somos, un secreto, nada más que un secreto de contrabando con vistas al mar, frontera natural de todos los tráficos mercantes y anímicos.
Para los que vivimos fuera de Galicia es una inmensa fortuna tener a alguien como Rivas que nos adentra de forma mágica en el laberinto de la saudade, y que nos ilumina pasajes que, indefectiblemente, señalan el paraíso perdido. Galicia, la del silencio mudo, puede ser en realidad una perenne pesadilla para quienes auscultan su alma lírica y estraperlista, una amante rosaliana, con esa doble personalidad a la que siempre se ciñen los que narran y participan de la aventura: el ascenso y la caída, la realidad y el deseo, el ruido y la furia.
Todos poblamos esta novela de infancia que acaba convirtiéndose en adulto. Todos más o menos experimentamos esa iniciación al asombro, ese aliado que empezó arrojándonos un cargamento de maniquíes y acabó pidiéndonos que colocáramos en el mercado varias toneladas de fariña. En ese horizonte, el poeta es también un traficante puesto que ese encargo es el que corrompe cualquier lírica y estremece cualquier consuelo edípico: la madre, la mamma, puede ser un barco nodriza o una gran puta, según se mire.
He leído, tengo la sensación, algo griego, una tragedia clásica en este libro y por más que reconozco las rías y los cines, los automóviles y los ritos de paso, los acentos nativos y el trullo universal, atisbo en lontananza el libro que se abre sobre una cultura arcaica y sagrada que entra en la edad de la razón, en el siglo de las luces, a lomos de una planeadora de dos mil caballos. Y en ese instante, en el momento que del "rubio batea" pasamos a la cocaína, para ser prosaicos y dar una pista, los dioses empiezan a disentir y a mostrarse crueles con nuestros héroes parroquiales.
Tenemos los que vivimos fuera del reino la arraigada costumbre de confiar a la nostalgia ese tráfico con el más allá y a la nostalgia encomendamos la tarea de restablecer los puentes con el pasado para así volver de forma alucinada al país irreal al que una vez pertenecimos. Así que me di cuenta del momento en que me fui cuando leía este libro, y en el momento en el que se jodió Galicia, si alguna vez no estuvo jodida, leyendo también este libro. Cosas de la Musa pero mayormente de la Parca. Nuestra sed de aventuras, nuestra Odisea, empezó a traficar desde tiempo inmemorial con dos fronteras, la de Portugal y la del océano, la del interior y la del resto del mundo.
Hoy algunas cosas pertenecen al folclore, casi como en México, donde se cantan las andanzas de los carteles por algún juglar que rima narcocorridos. Pero la mayoría de los hechos corren como alma que lleva el diablo y todo nos equipara a esa gran jauría que en cualquier lugar bulle a ritmo de hip-hop en busca del dinero fácil y de las mujeres de lujo, de la alta cilindrada y la vida deprisa. Viendo la evolución de la especie empezamos a pescar con dinamita y hemos acabado en una cárcel de máxima seguridad. A Mariscal, como a Lil Wayne le gustan el coñac francés y los puros habanos, las películas del Oeste y las sentencias en latín. El primero estudió en el seminario y el segundo en las calles del barrio, pero ambos creen en Dios y en el revólver.
Acabemos. Hay textos que ilustran el desamparo, el desarraigo, y se leen como una novela de aventuras. En casi todas las grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) el lector se asoma al horizonte marino con la incertidumbre de conocer al mismo tiempo al monstruo y al tesoro. Algo de esa dicotomía habita entre nosotros desde tiempo inmemorial, pero ese rumor constante del océano está sepultado aquí por un silencio mudo.

1-Tradutor Gaio -Xunta de Galicia-:

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010

Acabo de ler Todo é silencio de Manuel Rivas e aínda un vendaval de salitre do noroeste axita os meus recordos dun país do que cada vez estou menos seguro de coñecer, aínda que cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola, ten que ver con iso que somos, un segredo, máis nada que un segredo de contrabando con vistas ao mar, fronteira natural de todos os tráficos mercantes e anímicos. Para os que vivimos fóra de Galicia é unha inmensa fortuna ter a alguén como Rivas que nos penetra de forma máxica no labirinto da saudade, e que nos ilumina pasaxes que, indefectiblemente, sinalan o paraíso perdido. Galicia, a do silencio mudo, pode ser en realidade un perenne pesadelo para quen ausculta a súa alma lírica e estraperlista, unha amante rosaliana, con esa dobre personalidade á que sempre se cinguen os que narran e participan da aventura: o ascenso e a caída, a realidade e o desexo, o ruído e a furia. Todos poboamos esta novela de infancia que acaba converténdose en adulto. Todos máis ou menos experimentamos esa iniciación ao asombro, ese aliado que empezou arroxándonos un cargamento de maniquíes e acabou pedíndonos que colocásemos no mercado varias toneladas de fariña. Nese horizonte, o poeta é tamén un traficante posto que ese encargo é o que corrompe calquera lírica e estremece calquera consolo edípico: a nai, a mamma, pode ser un barco ama de cría ou unha gran puta, segundo mírese. Lin, teño a sensación, algo grego, unha traxedia clásica neste libro e por máis que recoñezo as rías e os cinemas, os automóbiles e os ritos de paso, os acentos nativos e o trullo universal, indicio ao lonxe o libro que se abre sobre unha cultura arcaica e sacra que entra na idade da razón, no século das luces, a lombos dunha planadora de dous mil cabalos. E nese instante, no momento que da "louro batea" pasamos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses empezan a disentir e a mostrarse crueis cos nosos heroes parroquiais. Temos os que vivimos fóra do reino o arraigado costume de confiar á nostalxia ese tráfico co máis aló e á nostalxia encomendamos a tarefa de restablecer as pontes co pasado para así volver de forma alucinada ao país irreal ao que unha vez pertencemos. Así que me dei conta do momento en que me fun cando lía este libro, e no momento no que se fodeu Galicia, se algunha vez non estivo fodida, lendo tamén este libro. Cousas da Musa pero maiormente da Parca. Nosa sede de aventuras, a nosa Odisea, empezou a traficar desde tempo inmemorial con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo. Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde se cantan as andanzas dos carteis por algún xograr que rima narcocorridos. Pero a maioría dos feitos corren como alma que leva o diaño e todo nos equipara a esa gran jauría que en calquera lugar bole a ritmo de hip- hop en busca do diñeiro fácil e das mulleres de luxo, da alta cilindrada e a vida rápido. Vendo a evolución da especie empezamos a pescar con dinamita e acabamos nun cárcere de máxima seguridade. A Mariscal, como a Lil Wayne gústanlle o coñac francés e os puros habanos, as películas do Oeste e as sentenzas en latín. O primeiro estudou no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos cren en Deus e no revólver. Acabemos. Hai textos que ilustran o desamparo, o desarraigamento, e lense como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas ( Stevenson, Conrad) o lector asómase ao horizonte mariño coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo ao monstro e ao tesouro. Algo desa dicotomía habita entre nós desde tempo inmemorial, pero ese rumor constante do océano está sepultado aquí por un silencio mudo.

2-Tradutor Opentrad

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010
Acabo de ler Todo é silencio de Manuel Rivas e aínda un vendaval de salitre do noroeste axita os meus recordos dun país do que cada vez estou menos seguro de coñecer, aínda que cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola, ten que ver con iso que somos, un segredo, máis nada que un segredo de contrabando con vistas ao mar, fronteira natural de todos os tráficos mercantes e anímicos.
Para os que vivimos fóra de Galicia é unha inmensa fortuna ter a alguén como Rivas que nos penetra de forma máxica no labirinto da saudade, e que nos ilumina pasaxes que, indefectiblemente, sinalan o paraíso perdido. Galicia, a do silencio mudo, pode ser en realidade un perenne pesadelo para quen auscultan a súa alma lírica e estraperlista, unha amante rosaliana, con esa dobre personalidade á que sempre se cinguen os que narran e participan da aventura: o ascenso e a caída, a realidade e o desexo, o ruído e a furia.
Todos poboamos esta novela de infancia que acaba converténdose en adulto. Todos máis ou menos experimentamos esa iniciación ao asombro, ese aliado que empezou arroxándonos un cargamento de maniquíes e acabou pedíndonos que colocásemos no mercado varias toneladas de fariña. Nese horizonte, o poeta é tamén un traficante posto que ese encargo é o que corrompe calquera lírica e estremece calquera consolo edípico: a nai, a mamma, pode ser un barco abastecedor ou unha gran puta, segundo mírese.
Lin, teño a sensación, algo grego, unha traxedia clásica neste libro e por máis que recoñezo as rías e os cinemas, os automóbiles e os ritos de paso, os acentos nativos e o trullo universal, indicio ao lonxe o libro que se abre sobre unha cultura arcaica e sacra que entra na idade da razón, no século das luces, a lombos dunha planadora de dous mil cabalos. E nese instante, no momento que da "louro batea" pasamos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses empezan a disentir e a mostrarse crueis cos nosos heroes parroquiais.
Temos os que vivimos fóra do reino o arraigado costume de confiar á nostalxia ese tráfico co máis aló e á nostalxia encomendamos a tarefa de restablecer as pontes co pasado para así volver de forma alucinada ao país irreal ao que unha vez pertencemos. Así que me dei conta do momento en que me fun cando lía este libro, e no momento no que se fodeu Galicia, se algunha vez non estivo fodida, lendo tamén este libro. Cousas da Musa pero maiormente da Parca. Nosa sede de aventuras, a nosa Odisea, empezou a traficar desde tempo inmemorial con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.
Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde se cantan as andanzas dos carteis por algún xograr que rima narcocorridos. Pero a maioría dos feitos corren como alma que leva o diaño e todo nos equipara a esa gran jauría que en calquera lugar bole a ritmo de hip-hop en busca do diñeiro fácil e das mulleres de luxo, da alta cilindrada e a vida rápido. Vendo a evolución da especie empezamos a pescar con dinamita e acabamos nun cárcere de máxima seguridade. A Mariscal, como a Lil Wayne gústanlle o coñac francés e os puros habanos, as películas do Oeste e as sentenzas en latín. O primeiro estudou no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos cren en Deus e no revólver.
Acabemos. Hai textos que ilustran o desamparo, o desarraigamento, e lense como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector asómase ao horizonte mariño coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo ao monstro e ao tesouro. Algo desa dicotomía habita entre nós desde tempo inmemorial, pero ese rumor constante do océano está sepultado aquí por un silencio mudo.

3-Tradutor Google:

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010
Acaba de ler todo e silencio de Manuel Rivas e un vendaval de salitre noroeste axitado miñas memorias dun país que estou cada vez máis seguro que sabe, pero cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola ten que ver coa o que somos, un segredo, nada máis que un segredo de contrabando con vistas ao mar, a fronteira natural de todos os comerciantes e as almas.
Para os que viven fóra de Galicia é unha inmensa fortuna para ter alguén como Rivas que maxicamente lévanos ao labirinto da saudade, e nos ilumina pasaxes de infalible apuntar o paraíso perdido. Galicia, o silencio en silencio, realmente pode ser un pesadelo constante para os que auscultado súa alma lírica e estraperlista un amante Rosaliana con esta dobre personalidade que sempre respectar os que narrar e compartir na aventura: o ascenso e caída, realidade e desexo, ruído e furia.
Todos nós poboamos esta novidade infantil que termina converténdose nun adulto. Todos nós máis ou menos experimentados que a iniciación de asombro, aquel aliado que comezou a arroxar unha carga de maniquíes e acabou pedíndonos poñer varias toneladas de fariña no mercado. No horizonte, o poeta é tamén un negociante desde este costume está corrompendo calquera lírico e estremece calquera nai consolo edipiano, Mamma, pode ser unha nave nai ou unha prostituta, dependendo de como mira.
Lin, eu teño un sentimento, algo grego traxedia clásica neste libro e aínda que eu recoñecer os estuarios e teatros, coches e ritos de paso, acentos nativos e Teal universal, eu albiscar ao lonxe o libro que ábrese nunha cultura arcaica e sagrada que entra na época da razón, no século de luces, na parte traseira dun planeador de dous mil cabalos. E nese momento, no momento en que os "morcegos rubios" imos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses comezan a discordar e ser crueis aos nosos heroes parroquiales.
Nós, que vivimos fóra do reino do hábito arraigado de depender de nostalxia que o tráfico co pasado e nostalxia confiar a tarefa de restaurar as pontes co pasado, a fin de volver nun alucinado o país irreal que, xa que pertencía. Entón, deime conta do momento en que me deixaba cando lin este libro e, no momento en que Galicia estaba fodida, se nunca fose follada, tamén lin este libro. Cousas da Muse pero sobre todo do Grim Reaper. A nosa sede de aventura, a nosa Odisea, comezou a circularse dende tempos inmemoriais con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.
Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde as aventuras dos carteis son cantadas por algún malabarista que rima os narcocorridos. Pero a maioría dos feitos funcionan como unha alma que o diaño leva e todo nos equipa con ese gran paquete que arredor de todo o ritmo do hip-hop en busca de diñeiro fácil e mulleres de luxo, de alto desprazamento e vida rapidamente. Vendo a evolución da especie, comezamos a pescar con dinamita e terminamos nunha prisión de máxima seguridade. Mariscal, como Lil Wayne, gústalles coñac e cigarros franceses, películas de Occidente e frases en latín. O primeiro estudado no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos creen en Deus e no revólver.
Terminemos Hai textos que ilustran o abandono, o desarraigo e son lidos como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector mira o horizonte marítimo coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo o monstro eo tesouro. Algo desa dicotomía vive entre nós desde tempos inmemoriais, pero ese constante rumor do océano está enterrado aquí por un silencio silencioso.


4-Palabras marcadas polo Ortogal, corrector en liña na tradución do Google

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010
Acaba de ler todo e silencio de Manuel Rivas e un vendaval de salitre noroeste axitado miñas memorias dun país que estou cada vez máis seguro que sabe, pero cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola ten que ver coa o que somos, un segredo, nada máis que un segredo de contrabando con vistas ao mar, a fronteira natural de todos os comerciantes e as almas.
Para os que viven fóra de Galicia é unha inmensa fortuna para ter alguén como Rivas que maxicamente lévanos ao labirinto da saudade, e nos ilumina pasaxes de infalible apuntar o paraíso perdido. Galicia, o silencio en silencio, realmente pode ser un pesadelo constante para os que auscultado súa alma lírica e estraperlista un amante Rosaliana con esta dobre personalidade que sempre respectar os que narrar e compartir na aventura: o ascenso e caída, realidade e desexo, ruído e furia.
Todos nós poboamos esta novidade infantil que termina converténdose nun adulto. Todos nós máis ou menos experimentados que a iniciación de asombro, aquel aliado que comezou a arroxar unha carga de maniquíes e acabou pedíndonos poñer varias toneladas de fariña no mercado. No horizonte, o poeta é tamén un negociante desde este costume está corrompendo calquera lírico e estremece calquera nai consolo edipiano, Mamma, pode ser unha nave nai ou unha prostituta, dependendo de como mira.
Lin, eu teño un sentimento, algo grego traxedia clásica neste libro e aínda que eu recoñecer os estuarios e teatros, coches e ritos de paso, acentos nativos e Teal universal, eu albiscar ao lonxe o libro que ábrese nunha cultura arcaica e sagrada que entra na época da razón, no século de luces, na parte traseira dun planeador de dous mil cabalos. E nese momento, no momento en que os "morcegos rubios" imos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses comezan a discordar e ser crueis aos nosos heroes parroquiales.
Nós, que vivimos fóra do reino do hábito arraigado de depender de nostalxia que o tráfico co pasado e nostalxia confiar a tarefa de restaurar as pontes co pasado, a fin de volver nun alucinado o país irreal que, xa que pertencía. Entón, deime conta do momento en que me deixaba cando lin este libro e, no momento en que Galicia estaba fodida, se nunca fose follada, tamén lin este libro. Cousas da Muse pero sobre todo do Grim Reaper. A nosa sede de aventura, a nosa Odisea, comezou a circularse dende tempos inmemoriais con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.
Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde as aventuras dos carteis son cantadas por algún malabarista que rima os narcocorridos. Pero a maioría dos feitos funcionan como unha alma que o diaño leva e todo nos equipa con ese gran paquete que arredor de todo o ritmo do hip-hop en busca de diñeiro fácil e mulleres de luxo, de alto desprazamento e vida rapidamente. Vendo a evolución da especie, comezamos a pescar con dinamita e terminamos nunha prisión de máxima seguridade. Mariscal, como Lil Wayne, gústalles coñac e cigarros franceses, películas de Occidente e frases en latín. O primeiro estudado no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos creen en Deus e no revólver.
Terminemos Hai textos que ilustran o abandono, o desarraigo e son lidos como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector mira o horizonte marítimo coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo o monstro eo tesouro. Algo desa dicotomía vive entre nós desde tempos inmemoriais, pero ese constante rumor do océano está enterrado aquí por un silencio silencioso.

Vexamos:
Reboiras, Rivas, Muse, Grim Reaper, Lil Wayne, Stevenson, Conrad: son nomes propios, non se modifican

mamma, hip-hop: estranxeirismos, non se modifican

maniquíes: manequíns

parroquiales: parroquiais

planeador: planadora

edípico, narcocorrido: son correctos

Teal, por trullo no sentido figurado de: cadea, cárcere

eo: e o

5-Polo que o texto quedaría, aplicadas as correccións marcadas, qudaría en:

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010
Acaba de ler todo e silencio de Manuel Rivas e un vendaval de salitre noroeste axitado miñas memorias dun país que estou cada vez máis seguro que sabe, pero cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola ten que ver coa o que somos, un segredo, nada máis que un segredo de contrabando con vistas ao mar, a fronteira natural de todos os comerciantes e as almas.
Para os que viven fóra de Galicia é unha inmensa fortuna para ter alguén como Rivas que maxicamente lévanos ao labirinto da saudade, e nos ilumina pasaxes de infalible apuntar o paraíso perdido. Galicia, o silencio en silencio, realmente pode ser un pesadelo constante para os que auscultado súa alma lírica e estraperlista un amante Rosaliana con esta dobre personalidade que sempre respectar os que narrar e compartir na aventura: o ascenso e caída, realidade e desexo, ruído e furia.
Todos nós poboamos esta novidade infantil que termina converténdose nun adulto. Todos nós máis ou menos experimentados que a iniciación de asombro, aquel aliado que comezou a arroxar unha carga de manequíns e acabou pedíndonos poñer varias toneladas de fariña no mercado. No horizonte, o poeta é tamén un negociante desde este costume está corrompendo calquera lírico e estremece calquera nai consolo edipiano, Mamma, pode ser unha nave nai ou unha prostituta, dependendo de como mira.
Lin, eu teño un sentimento, algo grego traxedia clásica neste libro e aínda que eu recoñecer os estuarios e teatros, coches e ritos de paso, acentos nativos e cadea universal, eu albiscar ao lonxe o libro que ábrese nunha cultura arcaica e sagrada que entra na época da razón, no século de luces, na parte traseira dunha planadora de dous mil cabalos. E nese momento, no momento en que os "morcegos rubios" imos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses comezan a discordar e ser crueis aos nosos heroes parroquiais.
Nós, que vivimos fóra do reino do hábito arraigado de depender de nostalxia que o tráfico co pasado e nostalxia confiar a tarefa de restaurar as pontes co pasado, a fin de volver nun alucinado o país irreal que, xa que pertencía. Entón, deime conta do momento en que me deixaba cando lin este libro e, no momento en que Galicia estaba fodida, se nunca fose follada, tamén lin este libro. Cousas da Muse pero sobre todo do Grim Reaper. A nosa sede de aventura, a nosa Odisea, comezou a circularse dende tempos inmemoriais con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.
Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde as aventuras dos carteis son cantadas por algún malabarista que rima os narcocorridos. Pero a maioría dos feitos funcionan como unha alma que o diaño leva e todo nos equipa con ese gran paquete que arredor de todo o ritmo do hip-hop en busca de diñeiro fácil e mulleres de luxo, de alto desprazamento e vida rapidamente. Vendo a evolución da especie, comezamos a pescar con dinamita e terminamos nunha prisión de máxima seguridade. Mariscal, como Lil Wayne, gústalles coñac e cigarros franceses, películas de Occidente e frases en latín. O primeiro estudado no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos creen en Deus e no revólver.
Terminemos Hai textos que ilustran o abandono, o desarraigo e son lidos como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector mira o horizonte marítimo coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo o monstro e o tesouro. Algo desa dicotomía vive entre nós desde tempos inmemoriais, pero ese constante rumor do océano está enterrado aquí por un silencio silencioso.

5- Pero hai cousas que corrixir:

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010
Acabo de ler Todo é silencio de Manuel Rivas e aínda un vendaval de salitre do noroeste axita as miñas memorias dun país que estou cada vez menos seguro de coñecer, aínda que cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola ten que ver con iso que somos, un segredo, nada máis que un segredo de contrabando con vistas ao mar, a fronteira natural de todos os tráficos mercantes e anímicos.
Para os que vivimos fóra de Galicia é unha inmensa fortuna ter alguén como Rivas que maxicamente nos leva ao labirinto da saudade, etc.

Como podemos ver se seguimos analizando a tradución hai moitos erros, en moitos casos dise algo que non aparece no orixinal. Polo esta tradución ten que ser moi repasada e corrixida

6- Volvamos á tradución do Gaio melloremos:

Ramón Reboiras, O País, 19-11-2010

Acabo de ler Todo é silencio de Manuel Rivas e aínda un vendaval de salitre do noroeste axita os meus recordos dun país do que cada vez estou menos seguro de coñecer, aínda que cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola, ten que ver con iso que somos, un segredo, máis nada que un segredo de contrabando con vistas ao mar, fronteira natural de todos os tráficos mercantes e anímicos.

Para os que vivimos fóra de Galicia é unha inmensa fortuna ter a alguén como Rivas que nos adentra (penetra) de forma máxica no labirinto da saudade, e que nos ilumina pasaxes que, indefectiblemente, sinalan o paraíso perdido. Galicia, a do silencio mudo, pode ser en realidade un perenne pesadelo para quen ausculta a súa alma lírica e estraperlista, unha amante rosaliana, con esa dobre personalidade á que sempre se cinguen os que narran e participan da aventura: o ascenso e a caída, a realidade e o desexo, o ruído e a furia.

Todos poboamos esta novela de infancia que acaba converténdose en adulto. Todos máis ou menos experimentamos esa iniciación ao asombro, ese aliado que empezou arroxándonos un cargamento de manequíns (maniquíes) e acabou pedíndonos que colocásemos no mercado varias toneladas de fariña. Nese horizonte, o poeta é tamén un traficante posto que ese encargo é o que corrompe calquera lírica e estremece calquera consolo edípico: a nai, a mamma, pode ser un barco ama de cría ou unha gran puta, segundo se mire (mírese).

Lin, teño a sensación, algo grego, unha traxedia clásica neste libro e por máis que recoñezo as rías e os cinemas, os automóbiles e os ritos de paso, os acentos nativos e a cadea (o trullo) universal, enxergo (indicio) ao lonxe o libro que se abre sobre unha cultura arcaica e sacra que entra na idade da razón, no século das luces, a lombos dunha planadora de dous mil cabalos. E nese instante, no momento que do (da) "louro batea" pasamos á cocaína, para ser prosaicos e dar unha pista, os deuses empezan a disentir e a mostrarse crueis cos nosos heroes parroquiais.

Temos os que vivimos fóra do reino o arraigado costume de confiar á nostalxia ese tráfico co máis aló e á nostalxia encomendamos a tarefa de restablecer as pontes co pasado para así volver de forma alucinada ao país irreal ao que unha vez pertencemos. Así que me dei conta do momento en que marchei (me fun) cando lía este libro, e no momento no que se fodeu Galicia, se algunha vez non estivo fodida, lendo tamén este libro. Cousas da Musa pero maiormente da Parca. A nosa sede de aventuras, a nosa Odisea, empezou a traficar desde tempo inmemorial con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.

Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde se cantan as andanzas dos carteis por algún xograr que rima narcocorridos. Pero a maioría dos feitos corren como alma que leva o diaño e todo nos equipara a esa gran manda de cans (jauría) que en calquera lugar bole a ritmo de hip- hop en busca do diñeiro fácil e das mulleres de luxo, da alta cilindrada e a vida rápida (rápido). Vendo a evolución da especie empezamos a pescar con dinamita e acabamos nun cárcere de máxima seguridade. A Mariscal, como a Lil Wayne gústanlle o coñac francés e os puros habanos, as películas do Oeste e as sentenzas en latín. O primeiro estudou no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos cren en Deus e no revólver.

Acabemos. Hai textos que ilustran o desamparo, o desarraigamento, e lense como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector asómase ao horizonte mariño coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo o (ao monstro) e o (ao) tesouro. Algo desa dicotomía habita entre nós desde tempo inmemorial, pero ese rumor constante do océano está sepultado aquí por un silencio mudo.

6E finalmente teriamos un mellorado e máis correcto texto:

Acabo de ler Todo é silencio de Manuel Rivas e aínda un vendaval de salitre do noroeste axita as miñas lembranzas dun país do que cada vez estou menos seguro de coñecer, aínda que cada escena da novela, cada personaxe, cada parábola, ten que ver con iso que somos, un segredo, nada máis que un segredo de contrabando con vistas ao mar, fronteira natural de todos os tráficos mercantes e anímicos.
Para os que vivimos fóra de Galicia é unha inmensa fortuna termos a alguén como Rivas que nos introduce de xeito máxico no labirinto da saudade, e que nos ilumina pasaxes que, indefectiblemente, sinalan o paraíso perdido. Galicia, a do silencio mudo, pode ser en realidade un perenne pesadelo para quen ausculta a súa alma lírica e estraperlista, unha amante rosaliana, con esa dobre personalidade á que sempre se cinguen os que narran e participan da aventura: o ascenso e a caída, a realidade e o desexo, o ruído e a furia.
Todos poboamos esta novela de infancia que acaba converténdose en adulto. Todos máis ou menos experimentamos esa iniciación ao asombro, ese aliado que empezou arrebolándolos un cargamento de manequíns e acabou pedíndonos que colocásemos no mercado varias toneladas de fariña. Nese horizonte, o poeta é tamén un traficante posto que ese encargo é o que corrompe calquera lírica e estremece calquera consolo edípico: a nai, a mamma, pode ser un barco ama de cría ou unha gran puta, segundo se mire.
Lin, teño a sensación, algo grego, unha traxedia clásica neste libro e por máis que recoñezo as rías e os cines, os automóbiles e os ritos de paso, os acentos nativos e a cadea universal, enxergo ao lonxe o libro que se abre sobre unha cultura arcaica e sacra que entra na idade da razón, no século das luces, a cabalo dunha planadora de dous mil cabalos. E nese instante, no momento que do "louro batea" pasamos á cocaína, para sermos prosaicos e dar unha pista, os deuses empezan a disentir e a mostrarse crueis cos nosos heroes parroquiais.
Temos os que vivimos fóra do reino o arraigado costume de confiar á nostalxia ese tráfico co máis aló e á nostalxia encomendamos a tarefa de restablecermos as pontes co pasado para así volvermos de forma alucinada ao país irreal ao que unha vez pertencemos. Así que me decatei do momento en que marchei cando lía este libro, e no momento no que se fodeu Galicia, se algunha vez non estivo fodida, lendo tamén este libro. Cousas da Musa pero maiormente da Parca. A nosa sede de aventuras, a nosa Odisea, empezou a traficar desde tempo inmemorial con dúas fronteiras, a de Portugal e a do océano, a do interior e a do resto do mundo.
Hoxe algunhas cousas pertencen ao folclore, case como en México, onde se cantan as andanzas dos carteis por algún xograr que rima narcocorridos. Pero a maioría dos feitos corren como alma que leva o diaño e todo nos equipara a esa gran manda de cans que en calquera lugar bole a ritmo de hip-hop en busca dos cartos fáciles e das mulleres de luxo, da alta cilindrada e a vida ás présas. Vendo a evolución da especie empezamos a pescar con dinamita e acabamos nunha cadea de máxima seguridade. A Mariscal, como a Lil Wayne gústanlle o coñac francés e os puros habanos, as películas do Oeste e as sentenzas en latín. O primeiro estudou no seminario e o segundo nas rúas do barrio, pero ambos os dous cren en Deus e no revólver.
Acabemos. Hai textos que ilustran o desamparo, o desarraigamento, e lense como unha novela de aventuras. En case todas as grandes novelas modernas (Stevenson, Conrad) o lector asómase ao horizonte mariño coa incerteza de coñecer ao mesmo tempo o monstro e o tesouro. Algo desa dicotomía habita entre nós desde tempo inmemorial, pero ese rumor constante do océano está sepultado aquí por un silencio mudo.

Índice de Exercicios de lingua galega
Pseudónimos galegos
Anxo González GuerraVitoria Ogando Valcárcel
Suxestións: ogalego@galicia.com
Licenza Creative Commons
ogalego.eu/ogalego.gal ten unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.