ogalego.eu 
Anxo González Guerra
//Vitoria Ogando Valcárcel catedráticos de galego xubilados

Exemplo de tradución dun texto literario do castelán ao galego. Feito en abril 2017


Texto da novela El diablo y el señor Blanco, LuisGdelCastillo:

Ya estaba por el pasillo cuando el timbre del teléfono vino a sobresaltarle. Casi nadie tenía ese número y por regla general sólo Elena Villa recurría a él. Siempre podía ser un error o alguien intentando venderle internet, suscripciones a Médicos sin Fronteras, una cuenta nómina o cualquier otra cosa que él no quisiera, como el contacto humano. Esas situaciones le ponían bastante nervioso y reaccionaba huyendo de las técnicas agresivas de marketing, así que casi le alivió reconocer el número de móvil de su socia en la pantalla. Casi, porque mientras respondía se preguntó qué motivo tendría para romper el descanso dominical que observaba casi religiosamente.
Escuchó unos minutos, casi sin hacer preguntas, y cerró la llamada con una breve frase.
─Espérame allí. Voy enseguida.
...
Las dos mujeres avanzaron muy despacio por la semipenumbra del recibidor hasta que una de las dos golpeó con su pie lo que parecía una canica. Era una bolita dura que rodó por el suelo hasta chocar contra el zócalo de madera de una de las paredes, haciendo un ruido que pareció estallar en el silencio tenso del piso. Ambas visitantes se inmovilizaron de golpe y la vecina habló luego de un escalofrío, pero cuando intentaron volver a moverse sus pies tocaron con otras bolitas que también echaron a rodar.
Una de ellas se detuvo en el arranque del pasillo, bajo el haz de luz que sobresalía de la puerta del salón. Y resultó que no era una canica. Era una bolita hecha de madera. La cuenta de un collar. Más exactamente, de un rosario.

1. Tradución feita polo tradutor Gaio da Xunta, marcándolle que sinale as palabras que non coñece:
Xa estaba polo corredor cando o timbre do teléfono veu sobresaltarlle. Case ninguén tiña ese número e por regra xeral só *Elena Vila recorría a el. Sempre podía ser un erro ou alguén tentando venderlle internet, subscricións a Médicos sen Fronteiras, unha conta nómina ou calquera outra cousa que el non quixese, como o contacto humano. Esas situacións poñíanlle bastante nervioso e reaccionaba fuxindo das técnicas agresivas de márketing, así que case lle aliviou recoñecer o número de móbil da súa socia na pantalla. Case, porque mentres respondía preguntouse que motivo tería para romper o descanso dominical que observaba case relixiosamente.
Escoitou uns minutos, case sen facer preguntas, e pechou a chamada cunha breve frase.
?Espérame alí. Vou enseguida.
...
As dúas mulleres avanzaron moi amodo pola *semipenumbra do *recibidor ata que unha das dúas golpeou co seu pé o que parecía unha *canica. Era unha *bolita dura que rodou polo chan ata chocar contra o *zócalo de madeira dunha das paredes, facendo un ruído que pareceu estalar no silencio tenso do piso. Ambas as visitantes inmobilizáronse de golpe e a veciña falou logo dun calafrío, pero cando tentaron volver moverse os seus pés tocaron con outras *bolitas que tamén botaron a rodar.
Unha delas detívose no arranque do corredor, baixo o feixe de luz que sobresaía da porta do salón. E resultou que non era unha *canica. Era unha *bolita feita de madeira. A conta dun colar. Máis exactamente, dun rosario.

2. Tradución mellorada cambiando o mínimo sobre o tradutor:
Xa estaba polo corredor cando o timbre do teléfono o sobresaltou. Case ninguén tiña ese número e por regra xeral só Helena Vila recorría a el. Sempre podía ser un erro ou alguén tentando venderlle internet, subscricións a Médicos sen Fronteiras, unha conta nómina ou calquera outra cousa que el non quixese, como o contacto humano. Esas situacións poñíano bastante nervioso e reaccionaba fuxindo das técnicas agresivas de márketing, así que case o aliviou recoñecer o número de móbil da súa socia na pantalla. Case, porque mentres respondía preguntouse que motivo tería para romper o descanso dominical que observaba case relixiosamente.
Escoitou uns minutos, case sen facer preguntas, e pechou a chamada cunha breve frase.
-Espérame alí. Vou enseguida.
...
As dúas mulleres avanzaron moi amodo pola semipenumbra do recibidor ata que unha das dúas golpeou co seu pé o que parecía unha bóla. Era unha boliña dura que rodou polo chan ata chocar contra o zócolo de madeira dunha das paredes, facendo un ruído que pareceu estalar no silencio tenso do piso. Ambas as visitantes inmobilizáronse de golpe e a veciña falou logo dun calafrío, pero cando tentaron volver moverse os seus pés tocaron con outras boliñas que tamén botaron a rodar.
Unha delas detívose no arranque do corredor, baixo o feixe de luz que sobresaía da porta do salón. E resultou que non era unha bóla. Era unha boliña feita de madeira. A conta dun colar. Máis exactamente, dun rosario.

E aínda se pode mellorar a tradución escollendo outro léxico máis enxebre: enseguida/axiña, piso/andar, conta/doa...

Índice de Exercicios de lingua galega
Pseudónimos galegos
Anxo González GuerraVitoria Ogando Valcárcel
Suxestións: ogalego@galicia.com
Licenza Creative Commons
ogalego.eu/ogalego.gal ten unha licenza Creative Commons Atribución-Non comercial-Compartir igual 4.0 Internacional.